‘Altijd kom je van zee
en je hebt er de hese stem van’
Cesare Pavese
Misschien is het altijd zo geweest en zal het altijd zou zijn. Schilderen is communiceren met de voorgangers, de tijd en de eenzaamheid. Ook wanneer een kunstwerk het atelier verlaat en zich naakt prijsgeeft aan de gulzige, begerige of oordelende blik van de toeschouwer, het kunstwerk in se blijft, zoals zijn maker, overgeleverd aan zichzelf, aan de tijd en aan de stem van eeuwen geleden die erin op een eigentijdse manier weerklinkt. Terwijl het leven verder lalt en raast, en het menselijk bestaan een bij voorbaat gedoemde tragedie of komedie is, bouwt de kunstenaar in de besloten cocon van zijn atelier gestadig en trouw verder aan zijn oeuvre.
Hiervan is de pur sang-schilder Marc Kennes (Wilrijk, 1962) zich bewust, en deze universele wetten spiegelen zich, al dan niet expliciet, in zijn werk. Ze krijgen op een eigenzinnige en unieke manier gestalte omdat de kunstenaar gehoor durft te geven aan zijn innerlijke stem, die gevormd is door de geschiedenis van de schilderkunst, en de virussen en gezwellen van deze tijd niet schuwt. Dood, eenzaamheid, erotiek, waanzin, lust en elixir doemen op in zijn minutieus en meerlagig gecomponeerde olieverfschilderijen en etsen. Het weelderige en wulpse coloriet is een manier om de motieven in zijn werk vorm te geven, te onderbouwen, maar fungeert ook an sich. Daardoor kunnen deze figuratieve schilderijen ook als abstracten worden gelezen. Los van de thematiek gaat de verf zijn eigen weg, gestuurd door de hand van de creatie. Want een beeld situeert zich in het flinterdunne interval tussen waarheid en leugen, tussen tonen en verbergen, tussen droom en werkelijkheid, tussen zien en niet-zien, tussen begeerte en bevrediging.
Inge Braeckman